Anadolu Üniversitesi İletişim Bilimleri Fakültesi Sinema ve Televizyon Bölüm Başkanı Doç. Dr. N. Aysun Yüksel ile sinemadan kadına, toplumsal cinsiyetten iletişime kadar geniş bir yelpazede söyleşi yaptık.
Keyifle okumanızı dileriz.

Kaan Öztamur
Çırak İletişimci
Anadolu Üniversitesi
İletişim Tasarımı ve Yönetimi Bölümü
Halklailiskiler.com.tr

​
Doç. Dr. N. Aysun Yüksel
Verdiğiniz lisans ve lisansüstü derslerde “iletişim, Türk sineması ve medyada toplumsal cinsiyet”i anlatıyorsunuz. Global Media Monitoring Project WACC-Women’s Programme isimli uluslararası çalışmada da danışman olarak görev almıştınız.
Bu nedenle biz de sorularımızı bu bazda şekillendirdik. Öncelikle sizi tanıyabilir miyiz?

Küresel hareketliliğin egemen olduğu çağımıza karşın fazlasıyla yerleşik bir hayat süren, doğma büyüme Eskişehirli biriyim. 1991 yılında mezun olduğum Anadolu Üniversitesi İletişim Bilimleri Fakültesi Sinema ve Televizyon Bölümünün öğretim üyelerinden biri ve aynı zamanda bölüm başkanıyım. Dediğim gibi kök salmış, yerleşik bir hayatım var. Belki bunda Eskişehirli bir meslektaşımla evli olmak da etkili olmuştur. Bir de üniversiteye giden bir kızım var. O bu döngüyü kırdı ve İstanbul’da yaşıyor. Derslerim sizin de sözünü ettiğiniz alanlarla alakalı. Bunun dışında uzun bir süre üniversitenin televizyonunda haftalık film tanıtımları yaptım. Ardından, bunu radyoya taşıdım. Her hafta vizyona giren filmlerden birini izleyip, kısaca değerlendiriyor, düşüncelerimi paylaşıyorum. Mesleğimizin doğal uzantısı olarak alanımla ilgili yazdıklarım var. Böyle tanıtabilirim kendimi…

Dünya genelinde ele alındığında, cinsiyetler arasındaki eşitsizlik ve ayrımcılık konusunda ülkemiz nasıl bir durumda?
Durumumuz çok parlak değil tabii. Ama şunu da göz ardı etmemek gerek; bu olumsuz koşullar yalnız bizim ülkemize özgü değil. Birçok sorunu aşmış ve çözmüş gözüken Batı toplumlarında bile hala pek çok sorun var. Bizde durum biraz daha karamsar bir tabloya yol açıyor. Pek iç açıcı bir manzara yok. Profesyonel yaşamda da, özel alanda da eşitlikten söz etmek güç. Ama ben o kadar da karamsar değilim gelecek için, dürüst olmam gerekirse. Bu eşitsizlik bir günde ortaya çıkmadı. Bir günde de ortadan kalkmayacak. Biz çabaladıkça, umutsuzluğa kapılmadan üstüne gittikçe yavaş da olsa bazı şeyler değişecek. Sadece biraz sabırlı, ama ondan önemlisi çok azimli olmamız gerek…

“80’ler ülkemizde kadın hareketi için önemli bir zamandır”

Türk sinemasına baktığımızda kadın ve erkek olgusunun günümüze kadar geçirdiği dönemlere değinecek olursak kültürel olarak toplumsal bir değişme söz konusu mu sizce?
Sözünü ettiğiniz sinemanın toplumu aynalayan bir araç olmasıysa… Elbette sinema, içinde var olduğu toplumdan etkilenir. Bu hemen her sinema için geçerli. Sonuçta sinemacı da başka bir evrenden gelmiyor ki. O toplumun bir parçası. Dolayısıyla, yaratılanlar doğal olarak bir biçimde ilintili toplumsal yaşantıyla. Ama elbette o anlatıyı yaratan kişi öznelliğini aktarıyor. Dolayısıyla tam bir aynalamadan söz edemeyiz. Ama bir etkilenme söz konusu. Bizim sinemamız özelinde baktığımızda ise sinemamızın siyasi konjonktürden, ekonomik gelişmelerden tarih boyunca çok etkilendiğini görüyoruz. 50’lerde Demokrat Parti döneminde artan iç göç, kısa yoldan refaha ulaşma gibi temalar sinemamızda da karşılığını bulmuş, anlatılar içinde de mağdur çoğunluk kadınlar olmuştur. Şehir hayatına ayak uyduramayan genç kızlar, yoldan çıkanlar, yuvası dağılanlarla bezeli melodramlar, anlatılar karşımıza çıkar. 70’lerde hem seks filmleri furyası nedeniyle kadının sömürüsü söz konusudur hem de tema olarak doğu ve güneydoğudaki sorunlar öne çıkar. Burada da kadın yine mağdur durumdadır. 80’ler ülkemizde de kadın hareketi için önemli bir zamandır ve bu hareket Atıf Yılmaz filmlerinde karşılığını bulur. Ama bu da devamlılığı olan bir hareket değildir. Örnekleri çoğaltmak olanaklı tabii…
Doç. Dr. N. Aysun Yüksel
60’lı ve 70’li yıllarda bugüne gelindiğinde günümüz sinemasında artık bir kadın bakış açısının varlığından söz edebilir miyiz?
Hayır hala bunu söylemek çok mümkün değil. Evet, kadın yönetmenlerimiz var. İyi örneklerle de karşılaşıyoruz. Ama süregiden, oturmuş bir kadın bakış açısından söz etmek olanaklı değil bana göre.

“Kadın” olgusu özellikle reklamlarda hep ön planda tutulur. Biscolata markası ise ilk defa kadın ögesi yerine erkeği kullandı ve büyük ses getirdi. Siz bu reklam çalışmalarını nasıl değerlendiriyorsunuz?
Ben bunlara yanlışın yeniden üretimi olarak bakıyorum. İlk etapta sanki olumlu bir tersine çevirme gibi görünüyor ama bedenin haz aracına dönüşmesi bizim en çok eleştirdiğimiz şey. Yanlışladığımız bir şeyin yeniden üretimi hoş karşılanabilir mi? Üstelik bu reklamdan “Biz bugüne kadar kadın bedenini sömürdük. Bu yanlıştı. Bunun özeleştirisini yapıyoruz” gibi bir anlam da çıkmıyor. Aynı mantıkla yola çıkan bir reklam metni ve stratejisi. Sadece nesnesi farklı.

“Halkla İlişkiler mesleğinde kadın modeli çok haksız temellere ve ön yargılara dayanıyor…”

Halkla İlişkiler sektöründe de yıllardan beri süregelen bir ‘kadın’ modeli vardır. Bu durumun kadının toplumda metalaştırılmasıyla bir ilgisi olabilir mi?
Doç. Dr. N. Aysun Yüksel Bu yerleşik modele kökten karşıyım. Üstelik halkla ilişkilerin yalnızca kadın alanı olarak tanımlanmasına da karşıyım. Evet, erkekler pek çok iş alanında ön planda, karar merciinde. Böyle bakınca kadına atfedilen bir iş kolunun olması olumlu gibi algılanabilir. Ama bir, bu iş kolundaki kadın modeli çok haksız temellere ve önyargılara dayanıyor, iki cinsiyetçi bakış açısına dayalı olduğu için eleştirdiğimiz bakış açısını yeniden üretmiş oluyoruz. Üstelik erkekten halkla ilişkiler uzmanı olmazmış gibi bir izlenime yol açıyor. Bence doğru değil bu. Siz metalaştırmadan söz etmiştiniz değil mi? Konuyu dağıttım biraz… Benim uzmanlığım reklam halkla ilişkiler üzerine değil. Dolayısıyla çok iri sözler söylemek istemem. Ama bu kadının metalaştırılmasının yanı sıra halkla ilişkilerin tanımının yanlış yapılmasından, içinin boşaltılmasından kaynaklanan bir durum. Aksi halde, halkla ilişkiler uzmanı adeta tek işi mihmandarlık olan, sürekli gülümseyen, uzun boylu, alımlı, sarışın kadın stereotipine dayanabilir miydi?

İş hayatında kadının yeri geçmişe nazaran daha iyi bir konumda denebilir mi?
Buna çok katılmıyorum. Aslında bu da görece bir kavram. Kadın istihdamında belirgin bir artış olmadığı gibi, kadını iş yaşamından uzaklaştıran politikalar ve özendirici uygulamalar var. Kaldı ki çalışan kadınların çok azını karar mekanizmalarının başında görüyoruz. Dolayısıyla, kadın çalışsa bile kendi yararına, pozitif bir ayrımcılıkla karşılaşması çok zor. Kadın yöneticilerin pek çoğu da erkek dünyasında var olabilmek için en az erkekler kadar katı oluyorlar. Bu konuda yapılmış çok güzel çalışmalar var. Bir nevi kısır döngü içindeyiz. Yani, pembe bir tablo yok karşımızda. Ama genel anlamda, üretime katılan, kazanç sahibi kadının özgüvenli olacağına, kendi kararlarını alabileceğine, haklarına sahip çıkacağına inanıyorum. Dolayısıyla, çok önemli kadının iş yaşamında olması.

Şirketlerde genellikle kota uygulaması olmadan kadın çalışanların sayısı arttırılmıyor. Sizce şirketlerde kadın çalışanların sayısının artırılması ne gibi olumlu sonuçlar doğurur?
Öncelikle bireysel olarak kadının özgürleşmesi, özgüveninin artması açısından, üretime katılıp söz sahibi olabilmesi için çalışması çok önemli. Buna biraz önce de değindim. Bireyden toplumun bütününe ulaştığımızda bu pozitif tablo tüm ülkeye yansıyacaktır. Sonuçta bu toplumu en iyi ihtimalle yarı yarıya oluşturuyoruz ki kadın nüfusu birçok ülkede daha fazla, niçin üretimin, yönetimin bir parçası olmayalım? Kadının tek işi çocuk doğurmak, çocuk büyütmek, aileyi ayakta tutmak değil ki. Bu kıstırılmış yaşam biçimi toplumun bütününe de olumsuz yansıyor bana kalırsa…

Tekrar sinemaya dönersek… Bu yıl verilen Oscar ödüllerinde sizde hayal kırıklığı yaratan ya da sizi şaşırtan bir film oldu mu?
Aslında olmadı. Bu sonuçları bekliyordum. Oscar’ın kendi içinde bazı dinamikleri var. Bu dinamikler açısından tutarlı buldum verilen ödülleri. Ama en büyük mutluluğum Cate Blanchett’e verilen ödül oldu. Bana göre yaşayan en önemli kadın oyunculardan biri…

Anadolu Üniversitesi’nin bu yıl 16’ncısını gerçekleştirdiği Uluslararası Eskişehir Film Festivali’ne de değinmek istiyorum. Nasıl başladı bu anlamlı proje?
Uluslararası Eskişehir Film Festivali, 14 yıl önce Prof. Dr. Gülseren Güçhan’ın önderliğinde, hayalleri olan mütevazı bir etkinlik olarak başladı. Hatta ilk bir kaç yıl Sinema Günleri olarak gerçekleştirildi. Ancak kısa zamanda Anadolu Üniversitesi’nin sınırlarını aşıp tüm Eskişehir’in heyecanla beklediği bir festivale dönüştü.
16. Uluslararası Eskişehir Film Festivali #EFF2014
Festivalin en özgün yanı bana göre sanatı yarıştırmaması ve tamamen gönüllük esasına dayalı çalışan akademisyenlerin emeğiyle ortaya çıkması. Filmlerin seçiminden, konaklamaya, açılış töreninden, katalog yazımına kadar her şey akademisyenler tarafından organize edilip gerçekleştiriliyor. Anadolu Üniversitesi Uluslararası Eskişehir Film Festivali Anadolu İletişim öğretim elemanlarının, öğrencilerin ve çalışanların eseri. Her zaman olduğu gibi 16. yılında da büyük bir heyecan ve coşkuyla hazırlandı…

Anadolu Üniversitesi Sinema Kültürünü Geliştirme Birimi tarafından düzenlenen Eskişehir Film Festivali, Türkiye’de ‘’Üniversite‘ ’kimliği taşıyan uluslararası uzun metrajlı tek film festivali. Bilmiyorum, başka bir örneği, en azından bu çapta var mıdır?

Son olarak genç iletişimcilere tavsiyeleriniz nelerdir?
Ciddi rekabet içeren bir alanda çalışmak üzere eğitim alıyorlar. Tek başına bir fakülte mezunu olmak yeterli değil. Kendilerini olabildiğince donatmaları, çalışma yaşamına hazırlamaları gerek. Aksi halde “doğal seleksiyon”a kurban gitmeleri kaçınılmaz olur. Bir başka nokta ise mesleğin doğası… İyi bir iletişimcinin bu niteliklerini yaşamına taşıması gerek. En başta kendi yaşamında iyi bir iletişimci olmalı, bunu yaşam biçimi olarak benimsemeli ki profesyonel yaşamda başarılı bir uygulayıcı olsun. Bu her meslek için geçerli değil. Örneğin, iyi bir kuyumcu takıları sevmek, takıp takıştırmak zorunda değil ya da iyi bir aşçı evinde de yemek yapmak mecburiyetinde değil. Ama örneğin, iyi bir iletişimcinin düzgün Türkçe konuşması gerektiğini, ikna için bunun elzem olduğunu biliyor ama bunu yaşamınıza katamıyorsanız profesyonel yaşamdaki denemeler yapıştırma ve yapay kalıyor. Yani bizim mesleğimizde işinizin ötesinde de iyi iletişimci olmayı bilmek gerek….

KAYNAK:http://halklailiskiler.com.tr

Kocaeli Büyükşehir Belediyesi tarafından bu yıl 8.’si düzenlenecek 23 Nisan Uluslararası Çocuk Fuarı’na katılmak için gelen yabancı ülkelerin grup liderleri, gecede bir araya geldi.

Kocaeli Büyükşehir Belediyesi tarafından bu yıl 8.’si düzenlenecek 23 Nisan Uluslararası Çocuk Fuarı’na katılmak için gelen yabancı ülkelerin grup liderleri, gecede bir araya geldi.

Kocaeli Büyükşehir Belediyesi tarafından 22-24 Nisan tarihleri arasında Kocaeli Bilim Merkezinde düzenlenecek 23 Nisan Uluslararası Çocuk Festivali için kente gelen yabancı ülkelerin grup liderleri için Antikkapı Restoranda gece düzenlendi. Grup Ahenk tarafından tasavvuf musikisi eşliğinde semazenlerin sema yaptığı gecede konuklara, Türk misafirperverliği sergilendi.

Antikkapı Restoranda düzenlenen programda KO-Mek tarafından geleneksel el sanatları sergisiyle karşılanan misafirler, el sanatları ve geleneksel nakışlarla süslenmiş el işleri sergisini merakla ve beğeniyle izledi. Kandıra bölgesinden geleneksel kıyafetleri giymiş bayanlarla bol bol fotoğraf çekilen yabancı misafirler, Büyükşehir Belediyesi tarafından bu yıl 8.’si düzenlenecek 23 Nisan Festivallerinden seçilmiş fotoğraf sergisini de gezdi.

Grup liderleri toplantısına, Büyükşehir Belediyesi Genel Sekreteri Doç. Dr. Tahir Büyükakın, Genel Sekreter Yardımcısı Feyzullah Okumuş, İl Milli Eğitim Müdürü Fehmi Rasim Çelik, Müdür Yardımcısı Hayati Aydın, Gençlik ve Spor Hizmetleri Daire Başkanı Raşit Fidan, Kültür ve Sosyal Hizmetler Daire Başkanı Ali Yeşildal, Basın Yayın ve Halkla İlişkiler Daire Başkanı Hasan Yılmaz katıldı.

Gecede grup liderlerine seslenen Genel Sekreter Doç. Dr. Tahir Büyükakın, konuklara hoş geldiniz diyerek bu yıl 8.’sini düzenlenecek festivalin keyifli bir şekilde tamamlanması temennisinde bulundu. Büyükakın, “Burada çocuklarımızın buluşmasını, tanışmasını ve hep birlikte dünyaya barış ve kardeşlik mesajları iletmesini istiyoruz” şeklinde konuştu.

23 Nisan Cumartesi günü Saat 18: 00-22: 00 saatlerinde Yahya Kaptan Şehit Recep Topaloğlu Spor Salonu’nda yapılacak gala programında sahne alacak ülkelerin hangi sırayla sahneye çıkacakları da yapılan çekilişle belirlendi. – KOCAELİ

kaynak:  http://www.haberler.com

Atatürk Üniversitesi İletişim Fakültesi Halkla İlişkiler ve Tanıtım Bölümü öğrencileri tarafından “Kadına Şiddete Hayır” adlı bir program düzenlendi.

Atatürk Üniversitesi İletişim Fakültesi Halkla İlişkiler ve Tanıtım Bölümü öğrencileri tarafından “Kadına Şiddete Hayır” adlı bir program düzenlendi.

Programa konuşmacı olarak Yrd. Doç. Dr. Rıdvan Küçükali ve Radyo 7 programcısı Mehmet Ercan katıldı.

Küçükali, “Şiddet gösteren, geçmişinde şiddete maruz kalmıştır” diyerek, şiddeti engellemenin yolunun çocuk ve erkeği eğitmenin olduğunu vurguladı.

Program yapımcısı Mehmet Ercan ise, “Kadına vurma hakkı sadece karnındaki bebeğin hakkıdır. O da sadece tekmedir.” diyerek kadın hayatında erkeğin şiddet hakkının olmadığını belirtti.

Program süresi zarfında ortaokul öğrencileri tarafından hazırlanan “Kadına Şiddet” konulu resimler katılımcıların beğenisine sunularak şiddetin hangi safhada olduğunu tüm katılımcılara görsel olarak sundular. Program söyleşi, şiir dinletisi, stand – up gösterisi ve akabinde imza töreni ile son buldu. – ERZURUM

Kaynak: http://www.haberler.com

Ege üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi’nde “23 Nisan Haftası” etkinlikleri kapsamında düzenlenen etkinlikte konuşan Prof. Dr. Necdet Erdilek, “Toplumumuzda ağız ve diş sağlığı hala ihmal ediliyor.

Prof. Dr. Erdilek, “Ağız ve diş sağlığı alışkanlığı ebeveynlerden başlıyor”

Ama bu alışkanlık kazanılacak bir olgudur. Eğer biz bunları çocuklukta evlatlarımıza kazandırabilirsek bu alışkanlık hayatın sonuna kadar devam eder ve çok sağlıklı ağız-diş yapısına sahip oluruz. Ama önce ebeveynlerin bu alışkanlığı kazanması lazım” diye konuştu.

Ege üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Pedodonti Anabilim Dalı’nda çocuklara ağız-diş sağlığını özendirme amaçlı ve 23 Nisan Haftasına yönelik özel bir etkinlik düzenlendi. Etkinlikte oyuncak dişler, diş fırçası ve diş macunu kullanılarak hazırlanan platformda çocukların ağız ve diş sağlığına özendirilerek topluma bu konuda sağlıklı ve bilinçli bireyler yetiştirilmesi amaçlandı. Diş Hekimliği Fakültesi Dekan Vekili Prof. Dr. Necdet Erdilek ve Halkla İlişkiler Sorumlusu Melike Çampınar katıldı.

PROF. DR. ERDİLEK, “AĞIZ VE DİŞ SAĞLIĞI ALIŞKANLIĞI EBEVEYNLERDEN BAŞLIYOR”

Prof. Dr. Erdilek, ağız ve diş sağlığının çok önemli olduğunu belirterek “Toplumumuzda ağız ve diş sağlığı hala ihmal ediliyor. Ama bu alışkanlık kazanılacak bir olgudur. Eğer biz bunları çocuklukta evlatlarımıza kazandırabilirsek bu alışkanlık hayatın sonuna kadar devam eder ve çok sağlıklı ağız-diş yapısına sahip oluruz. Onun için bu sadece 23 Nisanlarda değil, her zaman, çoğunlukla bütün yerel ve görsel basının üzerinde durması gereken bir şey. Bugün artık Avrupa ülkelerinde Diş Hekimliği Fakülteleri kapatılmakta. Nedeni koruyucu hekimlik başladı. Oradaki ağız diş sağlığı merkezilerinde çocukların 6 ayda bir muayeneye gitme mecburiyeti var. Çünkü oraya gidildiği zaman ‘florlama’ denilen metotlarla ağızdaki dişlerin çürümeye karşı dirençleri arttırılıyor. Ve çocuklar da sağlıklı dişlerle ergenliğe geçiyorlar. Onun için bizim bu alışkanlıkları çocuklarımıza kazandırmamız lazım. Ama önce ebeveynlerin bu alışkanlığı kazanması lazım. Eğer anne, baba dişlerini fırçalamazsa çocuğa gidip de git dişlerini fırçala diyemeyiz. Ama anne baba fırçalarken çocuğu getirip ‘hadi evladım bak beraber fırçalıyoruz’ derse o alışkanlık hayatta terkedilmez. Çünkü diş fırçalamayı alışkanlık edinen birey dişlerini fırçalamadan yatamaz. Yatsa bile rahatsız olur kalkıp fırçalamak ister. O fırçalamanın getirdiği ağızdaki ferahlık rahat uykuya dalmamızı sağlar. Onun için bu alışkanlığı hep beraber çocuklarımıza küçüklükten kazandırmamız lazım” diye konuştu.

Etkinlikte Diş Hekimliği Fakültesi öğrencileri de çocuklarla ilgilenerek hoş vakit geçirmelerini sağladı.

Kaynak: http://www.haberler.com

Teknoloji marketleri ve cep telefonu bayileri gibi, markalı aksesuarların satıldığı noktalarda, cep telefonu, tablet ve notebook kılıflarının satış fiyatlarına dikkat ettiniz mi?

Bu ürünlerin fiyatları 30 ile 120 TL arasında değişmektedir. Çoğu Uzak Doğu üretimi olan ve suni deriden ya da plastik türevi malzemelerden yapılmış bu ürünlerin olduğu bir kategori için hiç de yabana atılmayacak fiyatlardır bunlar. Üstelik bu ürünler hiçbir pazarlama iletişimi yatırımı yapılmadan, doğrudan raftan satılırlar. Aradığınız rengi ya da çeşidi bulamadığınızda çoğu satış uzmanı tedarik açısından özel bir çaba bile sarf etmez. Tüm bunlara rağmen neredeyse “yok” satarlar. Hemen hemen herkes,“altı üstü plastik bir koruma kabına 120 TL verilir mi” demeden, bu ürünleri zevkle satın alır.

Öyleyse… Yüksek sosyo-ekonomik seviyelerden insanların, gıda gibi hayati, teknoloji gibi nevi şahsına münhasır, hazır giyim gibi kişisel tarza yönelik kategorilerde bile fiyat hassas satın alma davranışları gösterdiği görülürken, altı üstü suni deri ya da plastik malzemeye bunca para ödemesinin ardındaki iç görü nedir?

Buradaki iç görü, tüm pazarlamacıların arayıp da bulamadığı türden bir şeydir. Pazarlamanın hem duygusal, hem de rasyonel boyutunu aynı anda yakaladığımızda neler olabileceğinin en etkili örneklerinden biridir. Zira bu kılıfların, ürün olarak son derece rasyonel bir fayda üretirken, aynı zamanda tüketicisiyle yakaladığı duygusal bağ da hatırı sayılır güçtedir. Bu noktada bir pazarlamacının ya da pazarlama iletişimcisinin çıkarması gereken, hem jenerik (hayata dair) hem de kategorik (ürün kategorisine dair) gerçeklere dayanan çok kuvvetli bir iç görüyü bulmanın önemidir.  Bu çok kolay bir şey değildir ama bir buldunuz mu, bunun üzerine inşa edeceğiniz pazarlama bileşenleriyle çok satarsınız.

Bu kılıf meselesinde pazarlamacıların yakaladığı iç görü öyle büyük bir iç görüdür ki, aynı anda hem jenerik (hayata dair) hem de kategorik (ürün kategorisine dair) bir ihtiyaç, beklenti ve arzuya dayanmaktadır. Bu iç görü şudur:İnsanlar değer verdikleri varlıkları koruyanlara büyük değer verirler.

Bu iç görüyü pek çok sektörde görürüz. Bunların başında çocukların sağlığını ve rahatını korumaya yönelik kategoriler gelir. Örneğin otomobiller için bebek koltuğu ve ana kucağı gibi ürünler için ebeveynler çok daha az fiyat hassas davranırlar. Bu durum aşağı yukarı bütün sosyoekonomik seviyelerde aynıdır. Bu tip bir ürüne ulaşmada düşük ve orta gelir seviyelerinde elbette fiyat bir nebze bariyer olmaktadır ancak ebeveynlerin genel eğilimi çocukları için en iyisini almaktır. Bu nedenle anne ve babalar bebekleri ve çocukları için otomobil bebek koltuğu ve ana kucağı gibi ürünlere yüzlerce lira hatta bazen binlerce lira ödemekten kaçınmazlar. Hatta bu kategoride sosyoekonomik seviye arttıkça “fiyatın yüksek oluşu” ile “kalite” ilişkilendirilir.

Çocuk kategorisinde olduğu kadar hassasiyet içermese de, insanların cep telefonu, tablet ve notebook kılıflarına onca parayı ödemelerinin ardında, değer verdikleri varlıkları koruyanlara büyük değer vermeleri yatar. Asla bir çocuk kadar değerli olamaz, ancak insanların kendileri ile özdeş tuttukları cep telefonu, tablet ve notebook’larını koruyan ürünlere kendi özellerini koruduklarını düşünerek değer verdikleri aşikardır. Aksi takdirde basit bir plastik korumaya 30 ile 120 lira arasında bir para kolay kolay ödenmez. Ancak bu koruma kılıflarının binlerce liralık değerde cep telefonu, tablet ve notebook’ları koruduğu düşünülünce, işin rasyonel boyutu ortaya çıkıyor. Buna bir de insanların bu ürünleri kendileri ile özdeş tutup, kendi özelleri olarak algıladıklarını düşündüğümüzde de işin duygusal boyutu anlaşılıyor.

“Koruma kılıfı” örneğinde kategorik iç görü (ürün kategorisine dair), yüksek fiyatlarla alınarak sahip olunan değerli bir ürüne zarar gelmemesi iç görüsüdür. Ancak kategorik iç görülerin büyük bölümü rasyonel boyutta kalmakta ve sadece buna dayanarak üretilen ürün ve hizmetlerin fiyatı belirli bir seviyenin üzerine çıkamamaktadır. Yine aynı örnekte jenerik (hayata dair) iç görü ise, insanların cep telefonu, tablet ve notebook gibi ürünleri kendileri ile özdeş tutmaları ve kendi özelleri saymalarıdır ki, böyle bir jenerik iç görü “koruma kılıfı” örneğinde olduğu gibi yüksek kar marjları sağlanabilecek bir fiyat seviyesine çıkılabilmeyi mümkün kılmaktadır.

Özetle, “insanlar değer verdikleri varlıkları koruyanlara büyük değer verirler” ifadesinde olduğu gibi, hem jenerik hem de kategorik ihtiyaç, beklenti ve arzuların üzerine oturan iç görüleri yakalayan pazarlamacı zihin, kılıfını bulmakta çok zorlanmaz.

Kaynak: www.halklailişkiler.com